Έχω Χρυσαυγίτες φίλους!

Από μικρός είχα το εξής πρόβλημα: δικαιολογούσα τους πάντες και τα πάντα.
Το μέγεθος της ανοχής μου είναι μεγάλο, όχι απαραίτητα στην πρώτη σκέψη, ούτε στην πρώτη αντίδραση, αλλά μετά από λίγο πάντα ψάχνω να βρω τί είναι πραγματικά λάθος και πώς θα μπορούσα να μην δώ την άσχημη πλευρά αυτής της εικόνας που με ενοχλεί.

Έχω, λοιπόν, φίλους Χρυσαυγίτες και θα σας πώ δύο κουβέντες για αυτούς.

Πάμε στον... ας πούμε ότι τον λένε Γιάννη.
Παιδί επαγγελματία στρατιωτικού, που πολέμησε κατά την διάρκεια της εισβολής των Τούρκων στην Κύπρο και η ιστορία λέει ότι αποστρατεύθηκε ατιμωτικά από το στράτευμα επειδή παράκουσε τις εντολές των ανωτέρων και κάθησε με μερικούς άλλους ήρωες και πολέμησε ενώ τους έλεγαν να υποχωρήσουν.
Φανταστείτε τώρα ένα σπίτι, όπου ο πατέρας, ένας άνθρωπος που διακινδύνευσε την ζωή του για να πολεμήσει για την πατρίδα -μη υποχωρώντας στον εχθρό, και όπου έρχεται μετά αυτή η πατρίδα και του λέει «Φύγε από το στράτευμα γιατί παράκουσες τις εντολές μας»!
Τί συναισθήματα να έχει αυτός ο άνθρωπος;
Τί να νιώσει για την μεταπολίτευση που πήρε τον ηρωισμό του και τον ξεφτίλισε;
Και πείτε μου τώρα, ο γιός του, ένα μικρό παιδί που μεγάλωσε λατρεύοντας φυσικά τον πατέρα του -όπως κάθε αγόρι-, πώς δεν θα κατέληγε «στρατόκαυλος» και υποστηρικτής της «Επαναστάσεως»;
Κι όμως, αυτό το παιδί ήταν ένας από τους καλύτερους εφηβικούς φίλους μου, και αν και δεν επεδίωκα τις πολιτικές συζητήσεις μαζί του -γνωρίζοντας ότι δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε- από την άλλη και περνούσαμε καλά και ήμασταν πραγματικοί φίλοι.
Τον έχω χάσει τον φίλο μου τα τελευταία χρόνια, αλλά, όντας από τους λίγους αγοραστές του «Στόχου» εκείνη την εποχή, δεν μπορώ να φανταστώ ότι ψηφίζει κάτι λιγότερο από Χρυσή Αυγή την σήμερον ημέρα.
Χρυσαυγίτης, λοιπόν; -Ναι.
Καλό παιδί; -Χίλιες φορές ναι.

Ή, έχω τον άλλον τον φίλο, ας πούμε ότι τον λένε Παύλο.
Περίεργη περίπτωση καθώς έχει ψηφίσει ΠΑΣΟΚ (για πολλά χρόνια), ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ, και τον τελευταίο χρόνο είναι Χρυσαυγίτης και με την βούλα.
Καλό παιδί και αυτός. Του αρέσει να διαβάζει και να ασχολείται με την στρατιωτική ιστορία -μοιραζόμαστε αυτή την αγάπη- και παίζει συνεχώς πολεμικά παιχνίδια στον Η/Υ.
Καλός επαγγελματίας σε επάγγελμα που δεν φαντάζεσαι (έχει να κάνει με γυναίκες), είναι πλέον ο κλασικός συμπολίτης μας που θέλει «να ξεβρωμίσει ο τόπος».
Περιττό να πώ ότι αν και σέβεται πάρα πολύ την γνώμη μου -ίσως περισσότερο απ' οποιουδήποτε άλλου γνωστού του- δεν είναι ακόμα σε θέση να καταλάβει αυτά που του εξηγώ, ίσως γιατί ο Ναζισμός τού φαντάζει σωστός μέσα από τις κομψές στολές των Waffen SS, ίσως επειδή επηρεάζεται και αυτός από το γενικότερο κλίμα που απαιτεί «ξεβρώμισμα».
Χρυσαυγίτης, λοιπόν; -Ναι.
Καλό παιδί; -Χίλιες φορές ναι.


Φυσικά, για να λέμε τα σύκα-σύκα και την σκάφη-σκάφη, ο σκοπός αυτού του θέματός μου δεν είναι να πούμε ότι δεν πειράζει να υποστηρίζεις ένα φιλοναζιστικό πολιτικό σχηματισμό, ούτε να απενοχοποιήσουμε τους υποστηρικτές του, αλλά η εξής ουσιώδης λεπτομέρεια: Ότι δεν πρέπει να καταδικάζουμε αυτόματα έναν άνθρωπο για αυτό του το «παράπτωμα» και αν τελικά είναι καλός άνθρωπος, να προσπαθούμε να κρατάμε επαφή μαζί του και να του δίνουμε την άλλη οπτική που την έχει ανάγκη.
Σήμερα μπορεί να είμαστε απέναντι ιδεολογικά, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να είμαστε δια παντός, ούτε ότι πρέπει να βρεθούμε σε έναν εμφύλιο σπαραγμό, αντί να προσπαθούμε χέρι-χέρι για το καλύτερο αυτού που μας ενώνει: για το καλύτερο της κοινής πατρίδας μας.



http://forum.marketzone.gr/default.aspx?g=posts&t=297

Ουφ! Ξανασωθήκαμε...

Και που λες σύντροφε επανασωσμένε, εσώθης και πάλι και τανάπαλιν και τούμπαλιν και ξαναμανάπαλιν καθόσον παρέμεινες στη ζώνη του ευρώ, όπως σε διαβεβαίωσε χθες βράδυ από του βήματος του Κοινοβουλίου ο Αντουάν ο Μεγαλοπρεπής και Αναδιαπραγματευτής ούτως ειπείν και μια βαλεριάνα στο συνταξιούχο στο βάθος, μιας και όσο και να ψάχνει για λεξοτανίλ, δύσκολα θα το ‘βρει αφού έχουνε ζήτηση εσχάτως τα ρημάδια τα ψυχοφάρμακα. Βέβαια στη τη ζώνη του ευρώ δεσμεύθηκε να μας κρατήσει ο παμμέγιστος πατριώτης Αντώνιος, αλλά με αντάλλαγμα να μας στριμώξει και στη ζώνη του λυκόφωτος ταυτοχρόνως, καθότι είναι συμβατική υποχρέωσις για να πέσει ο δόσις η θεόδοτη. Ουδέν αληθέστερον τούτου.

Πέραν του γεγονότος ότι πρέπει να διαθέτεις κούτρα εξόχως μπουζουκόμορφη δια να εμπιστευθείς τον Αντώνιο τον εσχάτως μνημονιολάτρη και προηγουμένως μνημονιομάχο, δεδομένου ότι από αξιοπιστία κυμαίνεται στα επίπεδα του προκατόχου του και συγκατοίκου του Γεωργίου του Ποδηλάτη και Κωπηλάτη και εσχάτως διδάκτορα στο ΙΕΚ Χάρβαντ, υπάρχουν πλείστα γεγονότα άτινα υποχρεώνουν τα μαλλιά της κεφαλής του καθενός να εγερθούν τόσο από θλίψη και συγκίνηση όσο και από απόγνωση (πρωτίστως). 

Τι μας είπε χθες το σούρουπο, όταν βγαίνουν αυθορμήτως κατά τους ψυχολόγους τα όποια προβλήματα ψυχικής και εσωτερικής ανισορροπίας στην επιφάνεια, ο πρωθυπουργός ο μέγας ψυχοπονιάρης υπερπατριώτης; Είπε, στον Άδωνι που πιστεύεις σύντροφε, ότι τα μέτρα που ψηφίστηκαν, είχαν προσυμφωνηθεί με τους δανειστές από πέρυσι το χειμώνα. Γνωστόν θα μου πεις και με το δίκιο σου σύντροφε Τρεμόπληκτε και οπαδέ του Μανώλη του Καψή χαχόλε παλαμοκρούστη. Όμως, τι σόι δεσμεύσεις ήταν εκείνες οι δεκαοκτώ οι ρουφιάνες που έπαιρνε ο Αντώνιος ο Δεσμευτικός όταν ψάρευε την ψήφο των αφελών συνοδοιπόρων, εφόσον ήτο γνωστό από εξαμήνου ότι τα μέτρα ήταν προτσεκαρισμένα; Ήτανε δεσμεύσεις του αναδιαπραγματευτικού πόλου, ήτοι δεσμεύσεις του κώλου ένα πράγμα που κάνει και τη σωστή τη ρίμα.

Το σημαντικότερον στοιχείον όμως το οποίον προέκυψε από τη χθεσινή συνεδρίαση του Κοινοβουλίου (;) σύντροφε ήταν η αποκατάστασις η ηθική του αδικημένου πρώην και ελπίζω τέως πρωθυπουργού, του Γεωργίου του Μνημονιολάγλου, γνωστού και ως παιδιού των λουλουδιών και δη της Μαργαρίτας. Είναι πλέον πασιφανές ότι ο Γιώργος είχε δίκιο και τζάμπα τον κακολογούσαμε άπαντες τόσον καιρό. Το ‘πε και ο Αντώνης χθες και έτσι πρέπει να ‘ναι, ότι δηλαδή όταν χρωστάς κάνεις ότι σου λένε οι δανειστές και άρα καλώς έπραξε κι ο Γιώργος προ τριετίας σχεδόν κι άδικα του τα ‘χωνε τότες ο Αντώνης. Πάνε τα χαριτωμένα λογοπαίγνια τύπου «όπου Γιώργος και χάλασμα» και επιστρέφουμε στο στίχο τον αρχέτυπο τε γνήσιο «όπου Γιώργος και μάλαμα». Τουλάχιστον ο Γιώργος απεκαταστάθη προ θάνατον, όχι σαν τους άλλους τους παρακατιανούς που συνήθως το μαθαίνουν μετά, οπότε και επιβεβαιώνεται η ρήσις του θυμόσοφου λαού, «άμα πεθάνω χέσε με, τα κόλυβά μου φάτα και πάλι ξαναχέσε με και πάλι ξαναφάτα».

Ένα επίσης σημαντικό στοιχείο που μου έμεινε από την πραγματικά θυελλώδη συνεδρίαση, είναι η υπέροχη ατάκα του Αδώνιδος του Γεωργιάδου (με το συμπάθειο σύντροφοι) όστις απευθυνόμενος σε βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ, τον απεκάλεσε υποτιμητικώς «Πασόκο». Δεν ξέρω για σένα σύντροφε καναλοβαρεμένε, αλλά εγώ μόλις το ήκουσα με τα ώτα μου τα ιδικά μου αδελφέ, έκανα ένα ντουζάκι κρύο και βάρεσα και δυο ελληνικούς σκέτους για να τσεκάρω την καλή εγκεφαλική μου (δυσ)λειτουργία τη ρημάδα, καθόσον μέχρι τότες επίστευα ο δύσμοιρος φορολογούμενος ότι ο Άδωνις συγκυβερνούσε με τους πασόκους τους κανονικούς, όσους – τέλος πάντων – έχουνε απομείνει. Λένε ότι τεντώθηκε ο Ευάγγελος ο Βενιζέλος για να μιλήσει, αλλά συνεκρατήθη (!) ο ηγεμών, καθότι θυμήθηκε τη λίστα τη λεγόμενη και ως Λαγκάρντ και το βούλωσε.

Σ’ αυτό όμως που ελπίζω και προσδοκώ ανάσταση νεκρών, είναι το έτερο μέγα θέμα των υπαλλήλων του θεαρέστου κοινοβουλίου της Ελλάδος και τα μυαλά στο μπλέντερ. Επιχείρησε λέει ο Στουρνάρας ο νεόκοπος πολιτικός άρχων του υπουργείου των οικονομικών να εξισώσει τους μισθούς των υπαλλήλων της Βουλής με εκείνους των λοιπών παρακατιανών δημοσίων υπαλλήλων και δε συμμαζεύεται, αλλά τελικώς ανεγκάσθη εκ των συνθηκών να το πάρει πίσω ο δύσμοιρος, καθόσον διαφορετικά θα παρέλυε το κοινοβούλιο εκ πρωτοφανούς στα χρονικά απεργίας εντός του ναού της δημοκρατίας (sic). Συνέπεια της αυτής απεργιακής κινητοποίησης θα ήτο η αδυναμία ψήφισης του πολυνομοσχεδίου και τι κακό που θα μας έβρισκε. Αυτό διέρρευσε στα μέσα τα μαζικής παραπλάνησης σύντροφε και ενεμφανίσθη ως η πραγματικότης η μόνη και αδιαμφισβήτητη, αλλά – πίστεψέ με σύνρτοφε τηλεβομβαριδσμένε – η αλήθεια απέχει παρασάγγας από τα διαφαινόμενα. Έχω πηγές τις οποίες δε μπορώ να αποκαλύψω, αλλά παρακολούθησε την αλληλουχία των γεγονότων και κρίνε όσο αντικειμενικά μπορείς.

Άμα τη ανακοινώσει του επικείμενου μέτρου περί ίσης αντιμετώπισης του μισθού του υπαλλήλου της βουλής με τους λοιπούς δημοσίους υπαλλήλους, αρχίσανε να βαράνε όλα τα κινητά των βουλευτών στην αίθουσα. Βαράει πρώτο του Πολύδωρα: «Μπαμπά, μπαμπά, μου κόβουν το μισθό τα παλιολαμόγια οι τροϊκανοί και οι μνημονιολάγνοι προδότες!» Έξαλλος ο Βύρωνας, το λέει παραδίπλα στο Νεράντζη που είχε βάλει μέσα κάτι πρωτοξάδερφα και μια κουνιάδα του που ήξερε να λέει και τον καφέ και προτιμήθηκε από μια άλλη που έπαιζε καλή μπιρίμπα αλλά από φλυτζάνι δε σκάμπαζε γρι. «Δεχόμεθα ασύμμετρη απειλή ανέκραξε ο Βύρων!» και συνετάχθη σύμπασα η κοινοβολευτική ομάδα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.
«Θείο, με κόβουν τα μισθά μου και έχω βάλει δόσεις για το καινούριο το εξοχικό στα Μουδανιά» φώναζε μια σπαραχτική φωνή στο κινητό του Ορφανού κι αυτός παρηγουρούσε συμπονετικά. «Μη σε νοιάζει, δεν είσαστε ίσια κι όμοια με τους άλλους εσείς…». Μην τα πολυλογώ, η εξέγερσις ξεκίνησε μέσα από την αίθουσα του Κοινοβουλίου και ουχί εκτός αυτής, όπως τεχνιέντως επιχείρησε να επικρατήσει ως γενική εικόνα. Τα είδε ο Στουρνάρας και πήρε πρέφα ευθύς ότι δεν παίζει περίπτωσις να περάσει τοιούτο νομοσχέδιο και το έλαβε όπισθεν, κοινώς το πήρε πίσω.

Το μόνο που με στενοχώρησε εξ αφορμής της χθεσινής συνεδρίασης είναι η αποχώρησις εκ του κινήματος του θεαρέστου του Μίμη του Ανδρουλάκη. Μέγας πολιτικός ανήρ, με ματιά διαπεραστική και μουστάκι παχύ, σαν τα λόγια του. Αποχώρησε από το κίνημα, αφού πρώτα ψήφισε ΝΑΙ. Παράνοια κανονική. Οι άλλοι αποχωρούν επειδή διαφωνούν, ο Μίμης επειδή συμφώνησε. Δεν ξέρω αν κατάγεται από τα Ζωνιανά, αλλά δια την παραγωγή την τοπική προφανέστατα έχει άποψη. Δηλώνει μάλιστα ότι θα καταψηφίσει τον προϋπολογισμό, αλλά φρονώ ότι έχει να κάνει με τη θέση της ΔΗΜΑΡ περί υπερψήφισης, καθόσον αν είχε υποψία ότι ενδέχεται και να κριθεί η υπερψήφιση από το δικό του το κουκί, θα έριχνε και δύο για σιγουριά…

Εν ολίγοις αδελφέ εν Χριστώ καναλοβαρεμένε, αν καταφέρουνε και μας σώσουν ετούτοι οι τυχάρπαστοι, εγώ θα πληρώσω για να παρακολουθήσω διάλεξη με εισηγητή το Γιώργο. Αλήθεια το λέω…

Η οργισμένη επιστολή μιας 18χρονης μαθήτριας στον Γιώργο Παπανδρέου

«Ο πρώην πρωθυπουργός της χώρας μου, με τη μεθοδικότητα και την πρωτοτυπία που διέκρινε όλους τους πρώην πρωθυπουργούς της Ελλάδας, οδήγησε τη μητέρα μου στην ανεργία, αν και βρισκόταν πλησίον της σύνταξης. Ο μισθός της μητέρας μου ήταν το μοναδικό οικογενειακό μας εισόδημα, αφού ο πατέρας μου πέθανε όταν εγώ ήμουν πολύ μικρή. Δεκαπέντε μήνες μετά, τη μητέρα μου δεν τη θέλει κανένας στη δουλειά του.

Ο πρώην πρωθυπουργός ξεχωρίζει για την αυτονομία του και την πρωτοβουλία του. Το επίδομα ανεργίας των 600 ευρώ που δικαιούταν η μητέρα μου, επειδή ήταν πολύτεκνη, το αναπροσάρμοσε πολύ γρήγορα στα 476 ευρώ.
  Ο πρώην πρωθυπουργός έχει υψηλό βαθμό συναισθηματικής ωρίμανσης και με προέτρεψε να κολλήσω χαρτάκια σε όλες τις στάσεις λεωφορείων και τις κολώνες της περιοχής μου, αναζητώντας μεταχειρισμένα σχολικά βοηθήματα από μαθητές που έχουν τελειώσει το σχολείο. Παρά την επίπονη προσπάθεια που κατέβαλα, δεν ανταποκρίθηκε μέχρι σήμερα κανένας.

Ο πρώην πρωθυπουργός διαθέτει σταθερότητα στις επιλογές του όσον αφορά στη δομή και τη λειτουργία του λυκείου που πηγαίνω. Με πίστη και εργατικότητα συνετέλεσε στη διαμόρφωση ενός σχολείου αδιάφορου και μίζερου, με κουρασμένους και πνιγμένους στα προβλήματά τους καθηγητές. Ενός σχολείου που μας βλέπει μόνο ως υποψηφίους πανελλαδικών και όχι ως μαθητές που αναζητούν τη γνώση. Ενός σχολείου που ταυτίζει τις αγωνίες μας και τις αναζητήσεις μας με την επιτυχία ή την αποτυχία σε ένα ομολογουμένως αποτυχημένο από τη βάση του εξεταστικό σύστημα.

Με την ίδια πίστη και εργατικότητα στους στόχους του οδήγησε τον μπαμπά της Φαίης στην εφεδρεία και τον μπαμπά της Ιωάννας στην… Διστάζω να το γράψω και νομίζω ότι δεν θα καταφέρω ποτέ πια στη ζωή μου να γράψω ή να ψιθυρίσω αυτή τη λέξη. Επειδή ξέρω τι σημαίνει να μεγαλώνεις χωρίς μπαμπά, με την Ιωάννα δεθήκαμε και γίναμε αχώριστες από τότε.

Με την παροιμιώδη αυτοκυριαρχία που διαθέτει, δεν έδειξε την παραμικρή θλίψη ή συντριβή όταν η τράπεζα έπαιρνε το σπίτι του Μπάμπη, αφού ο μπαμπάς του δεν πληρωνόταν από τη δουλειά του για δεκατρείς μήνες. Ο Μπάμπης σταμάτησε το φροντιστήριο και είπε ότι θα προσπαθήσει μόνος του. Είμαι σίγουρη ότι θα τα καταφέρει. Είπαμε ότι και τα υπόλοιπα παιδιά θα τον βοηθάμε στον ελεύθερο χρόνο μας.

Σύμφωνα λοιπόν με όλα τα παραπάνω, συνιστώ ανεπιφύλακτα τον πρώην πρωθυπουργό της Ελλάδας να διδάξει ως ακαδημαϊκό προσωπικό στο πανεπιστήμιό σας και ελπίζω κάποτε να καταφέρω και να γίνω δεκτή στο τμήμα του.

Τότε, που ο θυμός της εφηβείας μου θα έχει μετατραπεί σε οργή της ενηλικίωσής μου.



Χριστιάνα Π., μαθήτρια Γ’ Λυκείου το σχολικό έτος 2012 – 2013»

Σαν να μην υπάρχω

Για την χτεσινή εμφάνιση του Ευάγγελου Βενιζέλου στο Mega, έγραψα στα social media «Τεράστιο πλυντήριο το Mega αλλά ο Βενιζέλος σφήνωσε στον κάδο». Πάντως, στο σκάνδαλο με τη λίστα με τα ονόματα των 1.991 Ελλήνων μεγαλοκαταθετών στην Ελβετία δεν επενέβη ο εισαγγελέας. Επενέβη το Mega. Όπως πάντα. Η δίκη -για μια ακόμα φορά- έγινε στο στούντιο του Mega.

Καθώς περνάει ο καιρός, μου τελειώνουν τόσο οι σκέψεις, όσο και οι λέξεις. Δεν ξέρω αν είμαι ο μόνος. Μάλλον όχι.

Στις τελευταίες εκλογές, οι Έλληνες απέδειξαν ποιοι είναι και τι θέλουν. Δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα. Θέλουν κομπίνες και λαμόγια, και δεν θέλουν Δικαιοσύνη.

Τώρα πια, οι Έλληνες ήξεραν τα πάντα για την χρεοκοπία της χώρας και επέλεξαν τη συνέχιση της διαφθοράς από τους ίδιους ανθρώπους και τα ίδια κόμματα που οδήγησαν τη χώρα στην χρεοκοπία. Πολλά λόγια δεν χρειάζονται. Αυτό συνέβη. Ας είμαστε τουλάχιστον ειλικρινείς.

Βέβαια, οι επιλογές των Ελλήνων οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην πλήρη κατάρρευση της χώρας και της κοινωνίας αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα. Θα αντιμετωπιστεί στην ώρα του. Δεν έχει κανένα νόημα να σκας άδικα από τώρα. Μέχρι τότε, όμως;

Σκέφτομαι τι μπορείς να κάνεις -σαν πρόσωπο πια- μέσα σε μια τέτοια κατάσταση. Πώς μπορείς να ζήσεις μέσα σε μια κοινωνία που επιλέγει συνειδητά την διαφθορά και την έλλειψη Δικαιοσύνης.

Καταλήγω στο ότι μια καλή λύση είναι η κύρια αρχή των επικούρειων, το «Λάθε βιώσας». Να μένεις στην αφάνεια.

Κι επειδή το «Λάθε βιώσας» μπορεί να προκαλεί σύγχυση με τις πολλές ερμηνείες του, θα το γράψω όσο απλά το είπε ο Βαν Γκογκ:

«Είναι καλύτερα να υπάρχω σαν να μην υπάρχω».

Pitsirikos

Λίστα και ληστές

Η κυβερνώσα συμμορία συμφώνησε να μας εκτελέσει εν ψυχρώ!

Πως έβλεπε τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ο Μουσολίνι και πως ο Παπανδρέου.

Η πλειοψηφία δεν μπορεί να γίνεται σεβαστή από ένα κράτος γιατί το κατεβάζει στο επίπεδο της. Το κράτος οδηγείται από ολίγους ή ακόμα και έναν.(Μ. Μουσολίνι, Ο ορισμός του Φασισμού)

Oι πολιτικοί, δεν είναι εδώ για να εκφράζουν τον μέσο όρο ούτε για να σύρονται από τις πλειοψηφίες. Αλίμονο. Τότε θα κάναμε μια καλή δημοσκόπηση για κάθε θέμα μικρό ή 
μεγάλο και θα είχαμε τις λύσεις. (Γιώργος Α. Παπανδρέου, ΚΛΙΚ 1999)

Η πρώτη μέρα στο σχολείο.......

«...Η δασκαλα μας σημερα, μας ρωτησε πως περασαμε το καλοκαιρι και όλα τα παιδια ειχαν να της πουνε πολύ ωραια πραγματα από τα μερη που πηγανε διακοπες εφετος, εκτος από κανα δυο, που οι γονεις τους δεν ειχανε λεφτα και δεν πηγανε διακοπες αλλα καθισανε εδώ και πηγαινανε για μπανιο με τα πουλμαν του Χαλουλου, με τα οποια πηγαινει και η γιαγια μου, όχι για να κανει μπανιο αλλα για να κανει λεει αμμολουτρα, να της περασει η μεση της που την ποναει.

Εμενα όμως η δασκαλα όταν ηρθε η σειρα μου δεν με ρωτησε γιατι ξερει, όπως το ξερουνε ολοι στη γειτονια μου, στου Γκυζη, ότι ο μπαμπας μου επεσε το καλοκαιρι από την ταρατσα της πολυκατοικιας μας και εφυγε πολύ-πολύ μακρια, πολύ πιο μακρια από εκει που μπορουν να φτασουν τα πουλμαν του Χαλουλου ή οποια αλλα πουλμαν. 

Αν ομως με ρωτουσε θα ειχα να της πω ένα σωρο πραγματα, γιατι πριν να φυγει ο μπαμπας μου, μας ειχανε κοψει το ρευμα και η μαμα μαγειρευε ταχα μου στο πετρογκαζι, κατι φαγητα που τα εφερνε κρυφα από την εκκλησια. Όμως ο χαζουλιακας ο αδερφος μου, που είναι μικρος ακομα και δεν καταλαβαινει τι παναπει να ζητας ελεημοσυνη, της ειπε μια μερα, γιατι μαμα μαγειρευεις ξανα το φαγητο, αφου είναι μαγειρευμενο και η μαμα μου εβανε τα κλαμματα, επειδη νομιζε πως ουτε εγω, ουτε ο αδερφος το ειχαμε καταλαβει και νομιζαμε πως τα αγοραζε και τα μαγειρευε από μονη της, όχι πως στεκοτανε στην ουρα να παρει ένα πιατο φαί, σαν να ητανε ζητιανα.

Τοτε ομως εγω εσωσα την κατασταση και του εξηγησα του χαζου, πως η μαμα δουλευε καπου σαν μαγειρισσα και πως μαγειρευε εκει και τα δικα μας φαγητα αλλα επειδη κρυωνανε μεχρι να μας τα φερει, καθοτανε και τα ξαναζεσταινε…

Και θα της ελεγα ακομα της δασκαλας, ότι ο μπαμπας μου ηταν ενας πολύ περηφανος και μορφωμενος ανθρωπος κι όταν αναγκαστηκαμε να μετακομισουμε στο σπιτι της γιαγιας, επειδη μας εδιωξαν από το δικο μας το σπιτι, δεν μπορουσε να το αντεξει, που η γιαγια τον κατηγορουσε διαρκως ότι ηταν ανικανος και ηλιθιος και τεμπελης και γι αυτό επαιρνε ένα από τα λιγα βιβλια που του ειχαν απομεινει, αφου μετα που εκλεισε το μαγαζι μας, αναγκαστηκε να τα πουλησει και πηγαινε στο παρκο, να διαβασει ολομοναχος.

Εγω όμως που τον εβλεπα να γυριζει αργα το βραδυ κατακοπος, επεφτα στην αγκαλια του και τον παρακαλουσα να μου πει τις ιστοριες που ηξερε να αφηγειται όπως κανενας άλλος και του ελεγα, μπαμπα μην δινεις σημασια που σε λεει αυτή τεμπελη, γιατι εγω δεν ξερω κανεναν αλλον ανθρωπο που να φερνει στο σπιτι του τοσες ιστοριες, αντιθετα ολοι οι μπαμπαδες των φιλεναδων μου, βαριουνται ακομα και να χασμουρηθουν όταν τελειωνουν τα δελτια ειδησεων.
Όμως κανενας δεν δινει λεφτα για να ακουει ιστοριες και ετσι ο μπαμπας μου δεν ειχε να πληρωσει το κρατος που του ζηταγε ένα σωρο λεφτα και επιπλεον δεν του εδινε ουτε το ρευμα, ουτε το νερο που φαινεται ότι ανηκουν στο κρατος και ετσι ο μπαμπας μου αναγκαστηκε να ερθει μαζι μας, να μεινουμε ολοι μαζι στη γιαγια και μπορει μεν να γλιτωσε από το κρατος, δεν γλιτωσε όμως απο τη γιαγια.

Κι ακομα θα της ελεγα ότι την ημερα του δεκαπενταυγουστου που φευγουνε ολοι από την Αθηνα για να πανε σε καποια παραλια, ο μπαμπας μου εφυγε μια και καλη, για να ταξιδεψει στις παραλιες του Θεου, με εισιτηριο χωρις επιστροφη, όπως βγαζουνε οι αλβανιδες στα πουλμαν του Χαλουλου, επειδη μετα ερχονται οι αντρες τους και τις παιρνουνε με τα αυτοκινητα τους.
Και θα της ελεγα επισης ότι λιγες ημερες πριν να φυγει ο μπαμπας μου διαβαζε ένα βιβλιο, που το λενε: «Ο Χριστος σταματησε στο Εμπολι» και από αυτό μου αφηγουνταν ένα σωρο ιστοριες, για παιδια σαν εμας, που ζουσανε σε καποια άλλη χωρα του κοσμου αλλα που κι εκεινα σαν εμας, ανηκαν σε έναν άλλο θεο, πολύ κατωτερο από τον Χριστουλη, ο οποιος δυστυχως δεν εχει τη δυναμη να εξασφαλισει στα δικα του παιδια ουτε ένα μπουκαλι γαλα.

Όλα αυτά θα της ελεγα της δασκαλας, αν με ρωταγε και ειμαι βεβαιη ότι θα της φαινονταν πολύ πιο ενδιαφεροντα από οσα της ειπανε τα αλλα παιδια, που εκαμαν κι αυτό το καλοκαιρι οτι καμουν συνηθως τα καλοκαιρια όλα τα παιδια του κοσμου αλλα που δεν τους περναει από το μυαλο πως το επομενο καλοκαιρι ή καποιο άλλο καλοκαιρι, μπορει και αυτά να βρεθουν σε μια θεση σαν τη δικη μου.

Όμως η δασκαλα δεν με ρωτησε και εγω δεν της ειπα τιποτα.

Αλλα μετα που τελειωσαμε το μαθημα με πηρε παραμερα και με αγκαλιασε, γιατι η δασκαλα μας είναι πολύ τρυφερη και μου ειπε ότι ηθελε να μου δειξει κατι που ητανε μονο για μενα.

Κατεβηκαμε μαζι στο γραφειο των δασκαλων και εκει μου εδωσε μια ωραια καινουρια τσαντα που ειχε μεσα όλα τα σχολικα ειδη και μου εξηγησε ότι αυτά μου τα εκαμαν δωρο οι δασκαλοι, επειδη ημουνα η πωτη μαθητρια της ταξης μου, την περασμενη χρονια. Εγω δεν την πιστεψα γιατι ξερω καλα ότι η δασκαλα μου και οι αλλοι δασκαλοι ως και η διευθυντρια του σχολειου, που είναι πολυ αυστηρη και της αρεσει το κρατος, με λυποντουσαν και από λυπηση μου τα χαριζαν.
Γι αυτό γυρισα μετα και της ειπα - κυρια αμα τα ειχα αναγκη πραγματικα θα τα επαιρνα και δεν με πολυνοιαζει εμενα αν με λυπουνται, ωστοσο να ξερετε ότι τωρα πια εχουμε αρκετα χρηματα για να αγοραζουμε πραγματα και επιπλεον να πληρωνουμε και το κρατος, πόυ μας ζηταει ολοενα και περισσοτερα.

Αυτο της ειπα και της γυρισα πισω την ωραια τσαντα, για να τη δωσει σε καποιο άλλο παιδι, που ισως την ειχε περισσοτερη αναγκη από μενα.

Φυσικα δεν εκατσα να της εξηγησω πως μετα που εφυγε ο μπαμπας μου, η μαμα μου που είναι πολυ ομορφη και τον αγαπουσε παρα-παρα πολύ, ουτε εκλαψε, ουτε παραπονεθηκε, ουτε εβγαλε μια κουβεντα, παρα μαζεψε λιγα πραγματα και αφου μας φιλησε εμενα και τον αδερφο μου, μας ειπε ότι θα εφευγε να βρει καποια δουλεια, για να μην ξανακουσει να της μιλαει η γιαγια μου ετσι για τον μπαμπα.

Και ενώ ηταν ακομα στην πορτα, εμεις ακουσαμε τη γιαγια που ωρυονταν και της φωναζε - τρελαθηκες μωρη, τι πας να κανεις?
Όμως η μαμα μου ουτε που γυρισε να της απαντησει και εκλεισε πισω της την πορτα με βροντο.

Τωρα ερχεται που και που να μας δει και μας λεει πως εχει βρει μια πολύ καλη δουλεια σε μια αλλη πολη και οποτε μας επισκεπτεται τα χερια της είναι γεματα δωρα.

Λεφτα μας στελνει συνεχεια και η γιαγια μας αγοραζει αρκετα πραγματα και βαζει και καποια στην ακρη, γιατι λεει οτι ετσι όπως παμε, ουτε ο διαβολος δεν θα βρισκει δουλεια σε λιγο καιρο.
Ο αδερφος μου ο μπουρδας τη ρωτησε, αν η μαμα είναι πιο εξυπνη από τον διαβολο και γι αυτο βρηκε δουλεια αλλα η γιαγια εβαλε τα κλαματα και μουρμουρισε πως η μαμα μας αναγκαζεται να καμει χειροτερα πραγματα κι από τον διαβολο, για να μας στελνει αυτά τα λεφτα, να πληρωνουμε το κρατος, που ειπαμε ότι τα θελει όλα δικα του και δεν δινει δεκαρα για το τι αναγκαζεται να καμει ο κοσμακης για να τα βρει…

Όχι, δεν της τα ειπα αυτά, γιατι δεν μου αρεσει να κουβεντιαζουνε τη μαμα μου, ανθρωποι που δεν εμαθαν ποτε ποσο ερωτευμενη ητανε με τον μπαμπα μου και ποσο ξετρελαινονταν να της αφηγειται και αυτηνης ιστοριες και πολλες νυχτες περιμενε να αποκοιμηθω εγω, για να παρει αυτη τη σειρα της να τον ακουει…

Ομως νομιζω πως η δασκαλα μου τα ξερει όλα αυτά, οπω ς τα ξερουνε ολοι στη γειτονια του Γκυζη και ισως να ξερει και περισσοτερα από μενα, γιατι όταν της ειπα ότι χαρη στη μαμα μου εχουμε αρκετα λεφτα και δεν μου χρειαζεται η τσαντα, γυρισε αλλου το προσωπο της και δακρυσε.

Κι εγω την τραβηξα από το μανικι και της ειπα – μην κλαις κυρια, γιατι μπορει ο Χριστος να σταματησε στου Γκυζη, εγω ομως θα συμεχισω και θα παω παραπερα.
Ακομα και αν είναι να το κανω σαν τη μαμα μου…»

Και η βρόχα έπεφτε, στρέιτ θρου.....

«Χειμώνας βαρύς, κρύο πολύ/κι εκείνο το βράδυ το φεγγάρι/δε βγήκε, τα σύννεφα χαμηλώσανε/και η βρόχα έπεφτε, στρέιτ θρου».

Τα ΜΜΕ διέδιδαν μετά χαράς ότι ο Στουρνάρας φορώντας φουστανέλα μάλωσε τον Τόμσεν και τον διέταξε να φύγει αμέσως από το γραφείο του. Κι έτσι, το εθνικό συναίσθημα που θρέφεται με πίτουρο ξανάνιωσε υπερήφανο. Και η βρόχα έπεφτε, στρέιτ θρου.

Στα ψιλά της διάδοσης, τα ΜΜΕ χώρεσαν ότι ο Στουρνάρας αυτό που είπε στον Τόμσεν ήταν «μα, επιτέλους, θέλετε να παραιτηθώ;». Ένας υπουργός της Ελλάδας ρώτησε κάποιον ξένο αν θέλει να παραιτηθεί. Τουτέστιν, αν ο  ξένος απαντούσε «ναι, θέλω να παραιτηθείς» η παραίτηση θα ήταν γεγονός. Και η βρόχα έπεφτε, στρέιτ θρου.

Ο τσαμπουκάς του Στουρνάρα, λοιπόν, ήταν μία παράκληση στον ξένο, η φουστανέλα ήταν στρινγκάκι και το τσαρούχι μια γόβα 12ποντη, οπότε πώς να τρέξεις με γόβα 12ποντη, γι’ αυτό και ο Στουρνάρας έμεινε εκεί που ήταν να υποδύεται τον υπουργό. Και η βρόχα έπεφτε, στρέιτ θρου.

Κατά τα λοιπά, ενώ τα μέτρα έπεφταν σαν το χαλάζι κι άφηναν στον τόπο εργαζόμενους κι άνεργους, ο τάχα μου και δήθεν πρωθυπουργός της Ελλάδας έδινε εντολή να ξεκινήσουν τα ΜΜΕ μία νέα τηλεοπτική σαπουνόπερα σχετικά με το ΣΔΟΕ και κάτι πολιτικούς που είναι μπλεγμένοι σε παράνομο πλουτισμό, λες κι ο πλουτισμός των υπόλοιπων πολιτικών μπορεί να είναι νόμιμος. Και η βρόχα έπεφτε, στρέιτ θρου.

Το γνωστό φιλοθεάμον κοινό, τουτέστιν ο λαουτζίκος κατά πως αρέσκονται να τον αποκαλούν οι πολιτικοί του Κολωνακίου, έπεσε με τα μούτρα να μάθει ποιοι είναι οι 32 τριτοκλασάτοι πολιτικοί που πλούτισαν, ενώ ταυτόχρονα ένιωθαν και μια εθνική περηφάνια για τον Στουρνάρα που «έδιωξε» τον Τόμσεν ξεχνώντας, όπως πάντα κάνουν τα χρυσόψαρα, ότι κι ο Βενιζέλος είχε κάποτε «διώξει» την Τρόικα κι ύστερα έκανε τη διαδρομή Αθήνα – Βερολίνο στα γόνατα για να διαψεύσει την «είδηση». Και η βρόχα έπεφτε, στρέιτ θρου.

Εν τω μεταξύ ο άρτος τελείωνε, το θέαμα μόνο έμενε, κάτι σκηνοθετημένοι καβγάδες στη ΔΗΜΑΡ, κάτι διαφωνίες στις τάξεις του ΣΥΡΙΖΑ και κάτι σκετσάκια επιπέδου δημοτικού με τον Βενιζέλο ν’ αγριοκοιτάζει τον Σαμαρά. Στα ψιλά των εφημερίδων περνούσαν οι ειδήσεις ότι όλοι πλέον θα απολύονται πιο εύκολα, με ένα χαρτζιλίκι για αποζημίωση κι ότι η κυβέρνηση υποσχέθηκε στον ξένο πως αν δεν πετύχουν αυτά τα μέτρα, θα ληφθούν νέα, ακόμη πιο σκληρά. Κι έτσι, ξεχάστηκε ο όρκος του μέγιστου αρπακολλατζή ότι «αυτά τα μέτρα θα είναι τα τελευταία». Και η βρόχα έπεφτε, στρέιτ θρου.

Μόνο που η βρόχα… βρόχα δεν ήταν. Φτύσιμο ήταν, κατούρημα ήταν, αφόδευση ήταν, αλλά βρόχα δεν ήταν. Διότι η βρόχα είναι νερό που σε ξεπλένει, όμως αυτό που βρέχει είναι βοθρολύματα που πέφτουν στο βάλτο μας κι έτσι κολλάμε ακόμη περισσότερο μέσα του. Μέχρι να φτάσει το σκατό στη μύτη και να μας πνίξει. Και το δούλεμα έπεφτε, στρέιτ θρου.
Η μέρα πλησίασε/ εκείνη για να πάει να παντρευτεί/ μπήκε στο μπάνιο της/ έριξε τα αποσμητικά της/ τα απορρυπαντικά της, ντύθηκε/ φόρεσε το νυφικό ενώ απ’ όξω το φεγγάρι δεν βγήκε/ και η βρόχα έπεφτε, ράιτ θρου.

Αυτή είναι η ιστορία μιας χώρας που κάποτε ήταν κυρία.



Kαρτεσιος